Życie kampusu [2026-02-19]

W gronie Ambasadorów UMK

— Redakcja

Z okazji Święta Uniwersytetu kolejni zasłużeni absolwenci naszej uczelni otrzymali tytuły Ambasadorów UMK. W tym roku do tego grona dołączyło osiem osób.

Nowymi Ambasadorami UMK zostali:

• Artur Anuszewski – absolwent geografii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (1977), podróżnik, geograf, fotografik, autor książek i publikacji prasowych, wydawca;
• Agnieszka Głowacka – absolwentka ekonomii na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania (1997), wiceprezeska ERBUD-u – jednej z największych grup budowlanych w Polsce;
• Przemysław Grudziński – absolwent historii na Wydziale Humanistycznym (1972), historyk, amerykanista, wykładowca, dyplomata, urzędnik, autor;
• Arkadiusz Myrcha – absolwent prawa na Wydziale Prawa i Administracji (2009), prawnik, poseł do Sejmu RP, sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości;
• Zdzisław Preisner – absolwent geografii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (1973), podróżnik, geograf, wydawca, fotograf.
• Sławomir Redo – absolwent prawa na Wydziale Prawa i Administracji (1972), prawnik, wieloletni ekspert ONZ, Profesor Wizytujący Prawa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz członek United Nations Studies Association;
• Józef Robakowski – absolwent zabytkoznawstwa i konserwatorstwa na Wydziale Sztuk Pięknych (1967), profesor akademicki, artysta, kurator, historyk sztuki;
• Mirosław Zeidler – absolwent zabytkoznawstwa i konserwatorstwa na Wydziale Sztuk Pięknych (1970), zabytkoznawca, konserwator, antykwariusz, marszand.

Pierwszych Ambasadorów UMK ogłoszono w 2015 r.  podczas uroczystości towarzyszących jubileuszowi 70-lecia Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tytuły przyznawane są absolwentkom i absolwentom, którzy odnoszą znaczące sukcesy w nauce, kulturze, sztuce, polityce albo działalności gospodarczej i promują Uniwersytet w swojej codziennej działalności. Grono Ambasadorów UMK liczy – z tegorocznymi wyróżnionymi – 61 osób.

Artur Stefan Anuszewski – podróżnik, geograf, fotografik, autor książek i publikacji prasowych, wydawca. W 1977 roku ukończył geografię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Urodził się 11 września 1951 roku w Ciechanowie, a od 1971 roku związany jest z Toruniem. Po studiach na UMK rozpoczął własną działalność turystyczną – w latach 1983-1990 prowadził Biuro Podróży i Usług Turystycznych "Relaks", a następnie – w latach 1990-2005 – Biuro Podróży "ARTUR". W 2005 roku założył Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski w Toruniu, które prowadził do 2024 rok. Jest twórcą i administratorem strony Club100PL. Jego życiowym mottem jest zdanie: "Świat jest zbyt piękny, aby go nie zobaczyć". Jest autorem 19 albumów wydanych łącznie w 48 edycjach i wersjach językowych, w nakładzie przekraczającym 250 tysięcy egzemplarzy. Jego fotografie – ponad pięć tysięcy – publikowane były w przeszło 300 książkach, w tym w najważniejszych encyklopediach światowych, seriach popularnonaukowych, podręcznikach szkolnych oraz czasopismach. Dodatkowo opublikował ponad 7 tysięcy zdjęć w Mapach Google, które osiągnęły łącznie ponad 444 miliony wyświetleń. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują albumy poświęcone miejscom i miastom świata oraz liczne wydania książek o Toruniu, publikowane w wielu językach. Do końca 2025 roku odwiedził niemal wszystkie regiony świata, podróżując po 188 państwach na wszystkich siedmiu kontynentach, z czego 156 krajów odwiedził podczas samotnych wypraw. Do jego najważniejszych podróży należą:

– I Toruńska Wyprawa Polarna na Spitsbergen (1975)
– 3 samotne podróże w 80 dni dookoła świata (1994, 1997, 2018)
– 3-miesięczna podróż po Ameryce Południowej (1995)
– samotna podróż drogą lądową z Polski do Indii + Sri Lanka, Malediwy, Bangladesz (1998)
– samotna 3-miesięczna lądowa podróż z Pekinu przez Laos, Wietnam, Kambodżę do Tajlandii (1999)
– samotna 2-miesięczna lądowa podróż z Mexico City do Panama City przez wszystkie kraje Ameryki Centralnej + Kuba (2001)
– samotna 3-miesięczna podróż po krajach wschodniej Azji (2005)
– Indie – Pakistan – Karakorum Highway – zachodnie i centralne Chiny – z Lhasy przez Tybet do Nepalu – Indie (2006)
– Floryda – Wyspa Wielkanocna, Patagonia i 22-dniowy rejs: Falklandy – Georgia Południowa – Półwysep Antarktyczny (2006-2007)
– samotna lądowa podróż wokół Jeziora Wiktorii: Tanzania – Kenia – Uganda – Rwanda – Burundi – Tanzania – Zanzibar (2010)
– samotny 3-miesięczny lądowy objazd Indii (2011)
– samotna 3-miesięczna podróż: Centralna Azja – Daleki Wschód – Oceania – Australia – Singapur (2019)
– samotna 10-tygodniowa podróż po Bliskim Wschodzie: przejazd lądem z Ammanu przez Arabię Saudyjską do Dubaju (2021)
– Republika Środkowoafrykańska – Kamerun – płaskowyż Ennedi w Czadzie (2024)

W rankingu NomadManii zajmuje 44. miejsce na świecie i 2. wśród Polaków.

Agnieszka Głowacka, wiceprezeska ERBUD-u – jednej z największych grup budowlanych w Polsce, która swoje korzenie ma w Toruniu. W 1997 roku ukończyła ekonomię na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest absolwentką programu rozwoju menadżerów ICAN Business Advisor oraz rocznego programu The Strategic Leadership Academy na ICAN Institute. Posiada certyfikat uprawniający do zasiadania w radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa. Pierwsza Polka wyróżniona przez Influential Leaders prestiżowego AACSB. Uznana jedną ze "100 Kobiet Biznesu w Polsce" magazynu "Puls Biznesu". Jest wiceprezeską i jedną z inicjatorek Fundacji ERBUD, która pomaga wychowankom domów dziecka w wejściu w dorosłość, oraz spiritus movens projektu "Młode MajstERki", który propaguje budownictwo wśród dziewczynek i kobiet. Jednym z elementów projektu było wydanie książki i audiobooka "Klara buduje" po polsku i ukraińsku, a także seria warsztatów budowlanych w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie.

Przemysław Grudziński, historyk, amerykanista, wykładowca, dyplomata, urzędnik, autor. W 1972 r. ukończył studia historyczne na ówczesnym Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tu też podjął swoją pierwszą pracę jako asystent (1972-1974). Doktoryzował się (1976) i habilitował  (1982) w Instytucie Historii PAN w Warszawie. Pracował na uniwersytetach amerykańskich i wykładał przez siedem lat w Centrum George C. Marshalla w Garmisch-Partenkirchen. W książce "Państwo inteligentne" (1998) zaprojektował autorską doktrynę polityki zagranicznej dla państwa średniej wielkości w Europie. Grudziński stworzył w początkach lat dziewięćdziesiątych XX wieku trust mózgów w Kancelarii Sejmu RP w postaci Biura Studiów i Ekspertyz. Jako ekspert od spraw bezpieczeństwa został wiceministrem obrony narodowej, a także był dwukrotnie podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Jego domeną była polityka bezpieczeństwa Polski, a zwłaszcza działania na rzecz przystąpienia Polski do NATO. Stworzył pierwszą Strategię Narodowego Bezpieczeństwa po wyjściu Polski z Układu Warszawskiego (1992) i następną, zaraz po uzyskaniu członkostwa w NATO (1999). W MSZ zajmował się bezpieczeństwem Polski, relacjami ze Stanami Zjednoczonymi i z państwami Wschodniej Europy. Był ambasadorem Polski w Waszyngtonie (2000-2005), Stałym Przedstawicielem RP w Wiedniu przy ONZ i OBWE (2009-2014) oraz ambasadorem w Helsinkach (2015-2017). Opublikował kilka książek na temat Projektu Manhattan, polityki Franklina D. Roosevelta, a także spraw międzynarodowych. Jego ostatnie książki to: "Rozpadające się światy" (2024) i "Życie w twardym państwie" (2025).

Arkadiusz Myrcha, prawnik, poseł do Sejmu RP, sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 2009 r. ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.  W 2023 r. na Uniwersytecie SWPS uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W 2009 r. podjął pracę w kancelarii prawniczej, odbył aplikację radcowską, rozpoczynając następnie praktykę w zawodzie radcy prawnego. W wyborach w 2010 i 2014 r. uzyskał mandat radnego Torunia. W wyborach parlamentarnych w 2015 r. uzyskał mandat posła VIII kadencji. W wyborach w 2019 i 2023 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję. W tym czasie był: przedstawicielem Sejmu w Krajowej Radzie Prokuratury (zlikwidowanej w 2016),  członkiem Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach oraz członkiem i przewodniczącym Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. W grudniu 2023 r. został powołany na sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W styczniu 2024 r. został powołany na członka i przewodniczącego Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich.

Zdzisław Preisner – podróżnik, geograf, wydawca, fotograf. W 1973 roku ukończył geografię fizyczną na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Urodził się 16 lipca 1949 roku w Gorlicach w Małopolsce. W Toruniu ukończył Szkołę Podstawową nr 4 oraz V Liceum Ogólnokształcące. W 1968 r., rozpoczął studia na WBiNoZ na kierunku geografia. Stopień magistra uzyskał w 1973 roku w zakresie geografii fizycznej. Pracę zawodową rozpoczął na etacie geologa w Toruńskich Zakładach Ceramiki Budowlanej w Toruniu, a potem w Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu, również jako geolog. W 1977 r., został zatrudniony w Instytucie Geografii UMK, początkowo na etacie technicznym, a następnie na etacie naukow-dydaktycznym. W 1989 roku obronił pracę doktorską z zakresu geomorfologii glacjalnej dotyczącą zmian zasięgów 25 lodowców położonych w fiordzie St. Jons na zachodnim wybrzeżu Spitsbergenu. W 2004 roku rozpoczął pracę wykładowcy w Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy, a od 2013 roku w Wyższej Szkole Bankowej w Toruniu. Uczestniczył w trzech wyprawach polarnych do Stacji UMK na Spitsbergenie w latach: 1977, 1979, 1980, gdzie przebywał łącznie ponad 9 miesięcy. Był współpomysłodawcą i współprowadzącym wypraw geograficznych do Australii w 1988 roku (4,5 miesiąca) i na Islandię 1993 roku (1 miesiąc). Zorganizował i prowadził kilka wypraw poznawczych dla studentów geografii: w 1985 roku do Indii i Nepalu (6 tygodni), w 1986 roku do Tajlandii, Malezji, Singapuru i Indonezji (6 tygodni), a także wycieczek do Austrii w 1989 roku oraz Norwegii i Szwecji w 1990 roku. Zainteresowania geograficzne, kulturowe, historyczne, architektoniczne i społeczne na świecie sprawiły, że w 1974 rozpoczął cykl podróży samodzielnych i w niewielkich kilkuosobowych grupach. Do końca 2025 roku było ich łącznie 12. Odwiedził 125 krajów na wszystkich kontynentach (około 50 krajów wielokrotnie, od 2 do 6 razy), a także Antarktydę i Arktykę – Grenlandię, Alaskę, Islandię, Spitsbergen. W czasie tych podróży, trwających łącznie około 7 lat, przebył trasę odpowiadającą długości 38 równików Ziemi, w tym około 1 mln km w powietrzu 0,5 mln km na lądach i 15 tys. km na morzach i oceanach. Zgromadził dokumentację fotograficzną dotyczącą zagadnień geograficznych, przyrodniczych, kulturowych, religijnych, architektonicznych, społecznych o łącznej liczbie 60 tys. Przeźroczy i 90 tys. fotografii cyfrowych, które stanowiły dobrą podstawę ilustracyjną do prowadzonych zajęć dydaktycznych. Działalność dydaktyczna w okresie prawie 50 lat objęła około 20 tys. godzin wykładów i ćwiczeń, których słuchaczami było około 15 tys. studentów. Prowadził około 30 różnych wykładów z zakresu geografii, kultury, ludności świata i turystyki. Wygłosił ponad 1000 prelekcji i odczytów dla różnych środowisk: szkolnych, klubów, towarzystw, muzeów. Przygotował 15 wystaw fotograficznych zaprezentowanych na UW, UMK, WSG, w Muzeum Dyplomacji w Bydgoszczy i Muzeum Podróżników w Toruniu. Wziął udział w przygotowaniu i uczestniczył w około 100 programach telewizyjnych o tematyce geograficzno-podróżniczej i w około 50 programach radiowych. W 2014 roku został członkiem rzeczywistym (International Fellow) The Explorers Club w Nowym Jorku, z rekomendacji Elżbiety Dzikowskiej i Olgierda Budrewicza. W tym samym roku został również członkiem rzeczywistym The Royal Geographical Society w Londynie z rekomendacji geografów z Australii. Od prawie 50 lat jest aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Otrzymał Złotą Odznakę i Medal, a w 2021 roku zaszczytny tytuł Członka Honorowego Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi RP. W 2011 roku wyróżniony tytułem Ambasadora Toruńskiej Turystyki. W 2024 roku dołączył do grona Sławnych Absolwentów Wydziału (WNZiGP UMK). W latach 1993-2010 prowadził własną Oficynę Wydawniczą Turpress. Przygotował i opracował przy udziale autorów z Instytutu Geografii UMK komplety podręczników i ćwiczeń do geografii na poziomie gimnazjum i szkoły średniej. Przygotował również autorską serię zeszytów geograficznych pod wspólnym tytułem "Świat w Pigułce", m.in. "Lodowce", "Pustynie", "Wulkany". Opracował zestawy fotogramów w teczce dla szkół, m.in." Krajobrazy Ziemi", "Roślinność Ziemi"," Mieszkańcy Ziemi", w których zamieścił koło 2,5 tys. autorskich fotografii. Współuczestniczył w opracowaniu 11-tomowej encyklopedii geograficznej Wydawnictwa Kurpisz "ABC Świat" (teksty, fotografie). Dla serii Omega (Wiedza Powszechna) przygotował książkę pt. "Lodowce". Opracował i wydał kilka albumów fotograficznych, takich jak: "Grenlandia" (OW Turpress), "Peru" (Wydawnictwo Pascal), "Parki Narodowe Świata" (Wydawnictwo Kurpisz) oraz "Skały – formy, struktury i barwy" (Wydawnictwo Bernardinum). 2300 jego zdjęć zostało także wykorzystanych przez szereg polskich wydawnictw. Jest autorem licznych artykułów popularyzujących geografię i podróże po świecie, publikowanych zarówno w prasie lokalnej (Nowości), jak i w ogólnopolskich magazynach geograficznych i turystycznych, m.in. w "Poznaj Świat" i "Traveler".

Sławomir Redo, prawnik, wieloletni ekspert ONZ, Profesor Wizytujący Prawa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz członek United Nations Studies Association.  W 1972 roku ukończył prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Z macierzystą uczelnią związany był przez blisko 25 lat – tu w 1977 roku obronił pracę doktorską "Narkomania. Aspekty prawno-karne i kryminologiczne", wyróżnioną nagrodą miesięcznika "Państwo i Prawo" PAN, a następnie rozwijał karierę naukową jako asystent i adiunkt. W latach 1981-2011 zatrudniony w ONZ, gdzie był starszym ekspertem ds. sprawiedliwości karnej i pracownikiem Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC). Przez 30 lat pracował nad projektami pomocy rozwojowej, wdrażającymi prawo przeciwko przestępczości zorganizowanej oraz inne standardy i normy ONZ w zakresie przeciwdziałania przestępczości na świecie. Jest autorem ok. 100 publikacji naukowych i współautorem ośmiu książek akademickich. W 2016 r. opublikował dwutomową książkę, której był współredaktorem, pt. "Women and Children as Victims and Offenders"(Springer). W tym samym wydawnictwie i roli bestsellerami stały się jego dwie inne książki "Refugees and Migrants in Law and Policy – Challenges and Opportunities for Global Civic Education" (2018) oraz "Crime Prevention and Justice in 2030. Essays in Honour of the United Nations" (2021). Rok później wydał w Lexington Books książkę "The Rule of Law in Retreat" (Praworządność w odwrocie). Prof. Sławomir Redo jako Profesor Wizytując Prawa ONZ prowadził wykłady m.in. w Austrii, Chinach i Polsce.

Józef Robakowski, profesor akademicki, artysta, kurator, historyk sztuki, twórca filmów, programów telewizyjnych o sztuce, instalacji obiektów interaktywnych, zapisów wideo, działań performatywnych, wydawca książek i tekstów krytycznych. Współzałożyciel wielu grup artystycznych, m.in. Zero-61, Warsztat Formy Filmowej, Stacja Ł, Konstrukcja w Procesie. W 1967 roku ukończył zabytkoznawstwo i konserwatorstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.  W czasie studiów aktywnie działał w toruńskiej Grupie Fotograficznej "Zero-61", uniwersyteckim klubie filmowym "STK Pętla" oraz Grupie Multimedialnej "Krąg". Studiował także na Wydziale Operatorskim w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej i Telewizyjnej w Łodzi,  gdzie był wykładowcą i kierownikiem Zakładu Fotografii i Reklamy, a na studiach zaocznych prowadził Pracownię Działań Multimedialnych. Wykładał również na kulturoznawstwie na Uniwersytecie Łódzkim, w Akademii  Sztuki w Poznaniu i Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Uzyskał tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuki w Poznaniu i Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Wraz z Małgorzatą Potocką stworzył Międzynarodową Galerię Wymiany z kolekcją, którą przekazał jako dar do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Powołał doroczną nagrodę im. Katarzyny Kobro w 2001 r. Inicjował międzynarodowy niezależny ruch artystyczny pt. INFERMENTAL w latach 80. ubiegłego wieku. Brał udział w niezliczonych manifestacjach sztuki współczesnej jako kurator i artysta. Jego prace przebywają w wielu muzealnych i prywatnych w kolekcjach zagranicznych i krajowych. Za swoje osiągnięcia został odznaczony "Krzyżem Wolności i Solidarności", Złotym Medalem "Zasłużony dla Fotografii Polskiej", Medalem 600-lecia m. Łodzi, Honorowym Obywatelstwem m. Łodzi oraz Złotym Medalem "Gloria Artis".

Mirosław Jan Zeidler, zabytkoznawca, konserwator, antykwariusz, marszand. W latach 1964–1970 studiował w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie uzyskał tytuł magistra zabytkoznawstwa i konserwatorstwa. W latach 1978–1979 był słuchaczem Podyplomowego Studium Urbanistyki Instytutu Architektury i Urbanistyki Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej. W 2001 r. złożył egzamin dla kandydatów na członków rad nadzorczych w spółkach Skarbu Państwa. W 1970 r. zamieszkał w Sopocie. Po wydarzeniach grudnia 1970 zaangażował się w pracę polityczną, zajmując się polityką kulturalną, w tym uczestnicząc w opracowaniu Programu rozwoju kultury w województwie gdańskim do roku 1980. W latach 1973–1975 oraz 1979–1980 był wojewódzkim konserwatorem zabytków, od 1975 do 1980 dyrektorem Gdańskiego Ośrodka Ochrony Dóbr Kultury. Należał do zespołu inicjującego odbudowę historycznego centrum Elbląga (1974). Z architektem Arturem Kostarczykiem zdefiniowali gdańską dzielnicę historyczną w granicach XVII-wiecznych fortyfikacji jako podstawę działań ochrony przestrzennego dziedzictwa kultury gdańskiego zespołu miejskiego (1977–1980). Zainicjował rewaloryzację zabytkowych zespołów miejskich Pomorza: Tczewa, Gniewu, Pucka, Helu, Gdańska i Sopotu. Był inicjatorem utworzenia Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie (1978). Doprowadził do otwarcia gdańskiego Dworu Artusa z jego historycznym wyposażeniem (1980). Działał w sprawie zwrotu kościołowi Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Narodowego w Gdańsku elementów zabytkowego wyposażenia, m.in. gotyckich ołtarzy, rzeźb i obrazów (1979–1980). Współopracował, jako oficer rezerwy Marynarki Wojennej RP, założenia merytoryczne i organizacyjne powstałej w 1980 r. Izby Tradycji Komendy Portu Wojennego Gdynia. W 1981 r. zorganizował Gdański Kantor Sztuki, galerię i aukcyjny dom – od 1987 r. z możliwością sprzedaży dzieł sztuki współczesnej także w handlu zagranicznym, a od 1988 r. z możliwością sprzedaży dzieł sztuki dawnej. W 1994 r., na prośbę władz miejskich Kaliningradu w Federacji Rosyjskiej, zorganizował tam międzynarodowe sympozjum, podczas którego wypracowano pierwszą po II wojnie światowej doktrynę ochrony w tym mieście dziedzictwa kultury europejskiej. W latach 1995–1997 w ramach Obywatelskiej Grupy Inicjatywnej i przy współudziale Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej współinicjował rewitalizację Bramy Zielonej, w latach 1999–2000 zainicjował rewitalizację zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego Sierakowskich w Waplewie Wielkim (powiat malborski) z przeznaczeniem na muzeum szlachty polskiej. W latach 2002–2004 prowadził wykłady i konwersatoria na specjalizacji "Ochrona dziedzictwa kulturowego" w Zakładzie Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego. W latach 1999–2001 opracował dla Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP ekspertyzę dotyczącą rewindykacji polskiego dziedzictwa kulturowego znajdującego się poza granicami Polski. W latach 2001–2004 był doradcą marszałka Senatu RP za kadencji prof. Longina Pastusiaka (1935– 2025), uczestniczył w zespołach eksperckich w pracach inkorporacyjnych Polski do Unii Europejskiej. Inicjator uznania za pomnik historii pola bitwy na Westerplatte (2003); współinicjator i sygnatariusz "Gdańskiej Karty Ochrony Dziedzictwa" (2004). W latach 2007–2008 pracował w międzynarodowym zespole architektów, urbanistów i konserwatorów, organizując pod patronatem Komitetu Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk polską grupę pracującą nad koncepcją rewitalizacji historycznego centrum Królewca/Kaliningradu. W 2015 r. brał udział w międzynarodowym zespole architektów, urbanistów i konserwatorów w otwartym konkursie architektonicznym na historyczno-kulturowy kompleks na terenie byłego zamku krzyżackiego w Królewcu, zwieńczony specjalną nagrodą jury. Do 2016 r. pracował nad zagadnieniami ochrony europejskiego dziedzictwa kultury w Królewcu, pełniąc funkcję doradcy gubernatora Obwodu Kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej. Pod kierownictwem profesora Juliusza A. Chrościckiego, wraz z dr Katarzyną Krzyżagórską-Pisarek, prof. Tomaszem Łojewskim i Piotrem Białobrzyckim zainicjował prace i był w zespole pracującym nad odkryciem przypisywanego Michałowi Aniołowi rysunku na pergaminie – szkicu Sądu Ostatecznego do Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie (2020–2023). Jest współautorem szeregu artykułów w dziedzinie ochrony dóbr kultury oraz członkiem Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (od 2009), a także Komandorem Komandorii Gdańskiej Stowarzyszenia Dam i Kawalerów Orderu Świętego Stanisława BM w Polsce (od 2022). Został odznaczony m.in. Srebrnym (1980) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (2005), Srebrnym Medalem "Gloria Artis" (2016), Medalem "Pro Patria" (2019) oraz uhonorowany odznaką "Zasłużony Działacz Kultury" (1978). Jest też laureatem Nagrody im. Wojciech Kalinowskiego, przyznawanej przez Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków (2019).